W telegraficznym skrócie:
Latem 1919 roku jednostki armii litewskiej wyzwoliły znaczną część opanowanego przez Armię Czerwoną powiatu iłłuksztańskiego w dawnej guberni kurlandzkiej. W tym samym czasie doszło do poważnych sporów terytorialnych między Łotwą a Litwą, w których istotnym problemem była kwestia przynależności powiatu Iłłukszta. Zgodnie z porozumieniem osiągniętym w Kownie 27 sierpnia 1920 roku, linią graniczną miała stać się szosa z Subocza (łot. Subate) do Łasmujży (Laši) i Iłłukszty (Ilūkste), ale ze stacji kolejowej Kałkuny (ob. część okręgu Dyneburg) mogli korzystać również Litwini. Pod pretekstem nieotrzymania żadnego rozkazu, Litwini odmówili odstąpienia wspomnianego terytorium (nakaz odejścia przyszedł dopiero 5 września). Sprawę całkowicie rozwiązało odebraniem Litwinom Wilna przez polskiego generała Lucjana Żeligowskiego w październiku 1920 roku, co strona łotewska wykorzystała jako pretekst do pełnego zajęcia terytorium powiatu iłłuksztańskiego. Kwestia granicy m...
Pozostało jeszcze 96% artykułu.
Prenumeruj i wspieraj Przegląd Bałtycki!
Zyskaj dostęp do setek eksperckich artykułów poświęconych państwom regionu Morza Bałtyckiego.