Kersti Kaljulaid – pierwsza kobieta prezydent Estonii

Chociaż mniejsze partie zasiadające w parlamencie – Socjaldemokraci, Unia Ojczyzny i Res Publiki, Partia Wolnościowa – rozważały wysunięcie kandydatury Kersti Kaljulaid już wiosną, to ostatecznie postawiły na innych kandydatów. Prezydent Estonii wybierany jest w wyborach pośrednich. Najpierw pod koniec sierpnia Riigikogu nie zdołało wybrać prezydenta spośród kandydatów zaproponowanych przez partie, a w drugiej połowie września podobną niemożnością wykazało się Kolegium Elektorskie. Wybory zakończyły się fiaskiem, co zostało mocno skrytykowane przez krajowe media i komentatorów politycznych. Sytuacja taka wymogła na parlamencie sprawny wybór kandydata oraz następnie prezydenta. Kersti Kaljulaid została wysunięta jako kandydatka ponadpartyjna i apolityczna (chociaż w latach 2002-2004 należała do Związku Ojczyźnianego, poprzedników Unii Ojczyzny i Res Publiki) – jej kandydatura uzyskała 90 podpisów, a następnie 81 głosów w wyborach w 101-osobowym parlamencie. 10 października Kersti Kaljulaid została zaprzysiężona na prezydenta Estonii.

Biolog, menedżer, audytor, prezydent. A także matka i babcia

Kersti Kaljulaid urodziła się 30 grudnia 1969 roku w Tartu, ukończyła szkołę średnią w Tallinnie, ale studiowała w swoim rodzinnym mieście. W 1992 roku ukończyła biologię, ale jako młoda matka w kraju, który niedawno odzyskał niepodległość szybko zorientowała się, że po swoich studia trudno jej będzie utrzymać rodzinę. Rozpoczęła pracę w firmie Eesti Telefon, później pracowała w banku Hoiupank, a następnie w banku Hansapank (obecnie Swedbank), gdzie odpowiedzialna była za analizę fuzji i przejęć oraz doradztwo w zakresie prywatyzacji. W 1999 roku została doradcą ekonomicznym premiera Marta Laara, do jej zadań należała koordynacja współpracy z Bankiem Estonii, Ministerstwem Finansów i innymi najważniejszymi ministerstwami oraz z Międzynarodowym Funduszem Walutowym. Uczestniczyła w opracowaniu reformy emerytalnej. W 2001 roku uzyskała dyplom MBA na Uniwersytecie w Tartu. Rok później została dyrektorem wydziału w elektrowni w Iru należącej do państwowej spółki Eesti Energia, we wrześniu 2002 roku została awansowana na dyrektora całej elektrowni. Reprezentowała państwo w Estońskim Centrum Genetycznym. W latach 2002-2004 prowadziła program publicystyczny w Radiu Kuku, dla którego też komentowała sprawy społeczno-polityczne także po objęciu stanowiska w administracji europejskiej.

Zupełnie nowym rozdziałem w życiu Kaljulaid było objęcie przez nią stanowiska audytora w Europejskim Trybunale Obrachunkowym w 2004 roku. Swój urząd sprawowała tam przez dwie kadencje, ale ze względu na to, że rząd estoński nie zdołał wyłonić jej następcy, obowiązki audytorskie pełniła aż do przyjęcia kandydatury w wyborach prezydenckich pod koniec września. Pomimo obowiązków w Trybunale Obrachunkowym Kaljulaid utrzymywała kontakt z ojczyzną. W 2011 roku została przewodniczącą rady swojej macierzystej uczelni – Uniwersytetu w Tartu. W 2015 roku została wybrana przyszłą dyrektorką…