Jubileusz stulecia utworzenia diecezji pińskiej staje się szczególnym momentem, by zastanowić się nad historią Kościoła katolickiego na Polesiu oraz nad jego bogatym dziedzictwem wypracowanym w okresie międzywojennym.
Diecezja zdominowana przez prawosławnych
Diecezja ze stolicą w Pińsku została powołana do życia bullą papieża Piusa XI Vixdum Poloniae Unitas z 28 października 1925 roku jako sufragania zorganizowanej w tym samym czasie metropolii wileńskiej.
Utworzono ją z części terytorium diecezji wileńskiej oraz części diecezji mińskiej, pozostałej w granicach międzywojennej Polski. Nowo powstała diecezja zajmowała 50 424 km2 powierzchni i pod tym względem ustępowała jedynie archidiecezji wileńskiej liczącej po przeprowadzonej reformie 53 960 km2.
Od północy graniczyła z archidiecezją wileńską i diecezją łomżyńską, na zachodzie z diecezją podlaską, na południu z diecezją łucką, wschodnia zaś granica przebiegała wzdłuż granicy państwowej z ZSRS. Jej terytorium rozciągało się na terenie trzech przedwojennych województw: poleskiego (w przeważającej większości), nowogródzkiego (kilka powiatów w całości lub częściowo) i białostockiego (część powiatu bielskiego). Obszar ten zamieszkiwała ludność zróżnicowana etniczne i religijnie: Białorusini, Polacy, Ukraińcy, Żydzi, Rosjanie.
Pod względem wyznaniowym najliczniejszą grupę tworzyli tutaj prawosławni (około 1 252 000, a więc 71,2% mieszkańców diecezji). Drugą pod względem wielkości grupę wyznaniową stanowili katolicy wszystkich obrządków (około 303 356 – 17,2%). Kolejną w…
Treść dostępna dla prenumeratorów
Dołącz do naszej społeczności. Dzięki Twojej prenumeracie rozwijamy portal i publikujemy nowe artykuły.
