Niebieskooka Białoruś. W krainie Błękitnych Jezior

Niedaleko od Naroczy, opisywanej w literaturze wielokrotnie, znajdują się mniej znane Polakom tzw. Błękitne Jeziora, którym niniejszy tekst jest poświęcony. Główną część stanowi Bołducka Grupa Jezior, z największym jeziorem Bołduk oraz wieloma mniejszymi (m.in. Bołduczyca, Głuche, Hłubel, Hłubelek, Ilginia, Imszarek, Jęczmionek, Karasik, Okuniek, Omieża, Sieklica i Świniak). Cały kompleks podlega ochronie jako rezerwat przyrody i wchodzi w skład Naroczańskiego Parku Narodowego.

Obszar rezerwatu, utworzonego w 1972 roku, zajmuje powierzchnię 1,5 tys. ha. Rosną tutaj przede wszystkim lasy sosnowo-świerkowe, a jeziora mają polodowcowe pochodzenie – rynnowe, morenowe, są też jeziora-oczka oraz małe bagienne jeziorka. Uroku niewątpliwie dodają liczne wzniesienia, które pozwalają turystom obejrzeć piękne widoki z góry, oraz wijące się w dolinach rzeki i strumienie – Stracza z dopływem Łyntupką. Swą nazwę kompleks zawdzięcza barwie jezior, choć każde z nich ma nieco inny odcień. Największe Jezioro Bołduk, którego nazwa ma bałtyckie pochodzenie i oznacza bezdenne jezioro, ma wodę bezbarwną, Hłubel – intensywnie zieloną, Hłubelek – turkusową, a jeziorka-oczka – błękitną. Bagienne jeziorka z kolei mają zazwyczaj odcień brązowy.

Wejście do rezerwatu Błękitne Jeziora znajduje się w połowie drogi między miejscowościami Łyntupy i Komarowo. Spacer po ścieżce ekologicznej zajmuje około 3-4 godzin i prowadzi to po dolinach, przez podmokłe łąki i torfowiska, to wzniesieniami. Turyści mogą zobaczyć około 40 gatunków roślin rzadkich i chronionych (głównie roślinność torfowiskowa) oraz storczyki z największym ich przedstawicielem – obuwikiem. Nie brakuje również bobrów, których populację szacuje się na ponad 150 osobników. Marszrut zaczyna się od przejścia przez rzeczkę Straczę i prowadzi następnie obok drewnianej rzeźby Lesznie, ponownie przez rzekę Straczę, konwaliową polanę, polankę karmienia zwierząt i chutor z wieżyczką widokową (207 m n.p.m.). Następnie zwiedzający przejdą obok jezior Hłubelek i Hłubel, aby marszrut zakończyć przy niewielkim jeziorku Martwym, które ma słonawy smak.

Jezioro Hłubel jest największym zbiornikiem, przy którym prowadzi ścieżka ekologiczna. Połączone jest z Hłubelkiem i rzeką Straczą, co przyczynia się do wymiany wody w przeciągu 8-9 lat. Należy podkreślić jego wyjątkową czystość – w zimie widoczność sięga nawet do pięciu metrów w głąb, a u brzegów rośnie kłoć wiechowata, objęta ścisłą ochroną. Najwięcej ciekawej roślinności można zobaczyć przy jeziorku Hłubelek, które położone jest wśród stromych i zalesionych zboczy – rosną tutaj kłoć wiechowata, kruszczyk rdzawoczerwony, wężymord Ruprechta (jedyne takie miejsce na Białorusi), orlik zwyczajny czy zawilec wielkokwiatowy. Jest sporo mniejsze i płytsze od Jeziora Hłubel, a swym kształtem nieco przypomina serce. Jezioro Martwe jest niewielkie a jego specyfika związana z brakiem ruchu wody. Wygląda…