Memoriał w Salaspils znajduje się w miejscu, gdzie w czasie okupacji niemieckiej Łotwy, od 1941 do 1944 roku, funkcjonował obóz, w którym przetrzymywano ofiary władzy nazistowskiej, wśród nich uczestników ruchu oporu oraz więźniów politycznych. Wielu z nich nie przeżyło warunków panujących w obozie. W obozie przebywali także żołnierze Legionu Łotewskiego, a także skazani członkowie bałtyckich batalionów policyjnych, obóz stał się także miejscem, gdzie przetrzymywano mieszkańców z Białorusi, Rosji i Łatgalii, w tym dużą liczbę dzieci. Według danych statystycznych łącznie przez obóz w Salaspils przewinęło się 23 tysiące ludzi. Liczbę ofiar śmiertelnych obozu oblicza się na około 3 tysiące, wśród nich Żydów z Niemiec, Austrii i Czechosłowacji, którzy budowali obóz zimą 1941 i 1942 roku.
Renowacja obozu była przeprowadzona w 2017 roku z inicjatywy rządu Łotwy oraz samorządu miasta Salaspils we współpracy z Muzeum Dźwińskim i Muzeum Okupacji Łotwy. Kuratorem ekspozycji jest dyrektor Muzeum Dźwińskiego Zigmārs Gailis, zaś głównymi autorami wystawy historyk z Muzeum Okupacji Łotwy Uldis Neiburgs, artysta Ģirts Boronovskis, a także architekt Līga Gaile. Główna część wystawy poświęcona jest historii obozu w Salaspils, ekspozycja zawiera elementy multimedialne, można zapoznać się ze świadectwami więźniów nagranymi na wideo. Informacja dostępna jest po łotewsku, angielsku i rosyjsku.
Memoriał w Salaspils wzniesiono w 1967 roku jako obiekt o charakterze modernistycznym, którego autorami byli Gunārs Asaris, Olģerts Ostenbergs, Ivars Strautmanis, Oļegs Zakamennijs, a także rzeźbiarze Ļevs Bukovskis, Oļegs Skarainis i Jānis Zariņš. Obecnie jest to jeden z największych tego typu kompleksów w Europie. W czasach powojennych historia obozu w Salaspils była poddana ideologicznym korekturom, obecna ekspozycja stara się ukazać jego prawdziwą przeszłość.
