Dystanse Czytając tę książkę, trudno oprzeć się urokowi ironii, którą posługuje się Viguls. Wiersze te, zwłaszcza w swoich puentach, reprezentują duży dystans do poruszanych tematów. Podmiot niejako przypatruje się danym zagadnieniom nie tyle z ich środka, ile raczej z lotu ptaka, bez zaangażowania wciągającego osobę czytającą w konieczność opowiedzenia się wobec słuszności snutych przez wiersz wizji. Nie ma w tym nic z lekceważenia ani nie dość wnikliwego przerobienia danej problematyki. W żadnym razie. Zdaje się, że u Vigulsa opowieści i obrazy podane są jako luźna propozycja. Przejeżdżają one swobodnie, jak wieńcząca cały tom śmieciarka z napisem “tam, gdzie inni widzą koniec, my widzimy początek”. Pięknym przykładem tej niekrzykliwej ironii jest błazen z kapitalnie kontrastowego wiersza o tymże tytule, który: na…
Treść dostępna dla prenumeratorów
Prenumeruj i wspieraj Przegląd Bałtycki!