Te apele wystosowane przez rosyjskojęzyczną estońską elitę kulturalną padły na podatny grunt – wraz z nastaniem nowego wieku, pojawiło się kilku godnych uwagi autorów piszących po rosyjsku i mieszkających w Estonii. Z biegiem czasu, nowa generacja rosyjskojęzycznych autorów żyjących w Estonii składała się nie tylko z pisarzy rosyjskojęzycznych z obywatelstwem lub pozwoleniem na pobyt w Estonii, ale całej unikatowej grupy estońsko-rosyjskich pisarzy[1]. Tworzony przez nich gatunek literatury, wywodzący się z logiki lingwistycznej jest podobny do pojęcia literatury bałtycko-niemieckiej (tj. literatury niemieckojęzycznej pisanej w krajach bałtyckich), łączy komponenty estońskie i rosyjskie i sugeruje, że chociaż literatura ta jest pisana po rosyjsku, to, w gruncie rzeczy, nadal jest częścią literatury estońskiej.
Z pewnością można twierdzić, że pojęcie literatury estońsko-rosyjskiej jest aktywnie używane w Estonii od co najmniej dekady, chociaż pojęcie rosyjskojęzycznej literatury estońskiej nie zniknęło jako identyfikator. Niezależnie od faktu, że nie jestem w stanie oprzeć mojego twierdzenia na badaniu empirycznym, logiczne jest, że tożsamość estońsko-rosyjska, która podkreśla wieloetniczność i hybrydyczność, jest najbardziej odpowiednia dla „nowszego” pokolenia rosyjskojęzycznych Estończyków urodzonych w latach 70., którzy są w stanie płynnie mówić i pracować w obu językach, ale zdecydowali się pozostać przy rosyjskim jako swoim języku literackim. Przychodzą na myśl nazwiska trzech najważniejszych autorów literatury estońsko-rosyjskiej: Andrei Ivanov (ur. 1971), P.I. Filimonov (ur. 1975) oraz Igor Kotjuh (ur. 1978). Wydaje się, że przyjęcie pojęcia literatury estońsko-rosyjskiej (oraz, oczywiście, wybitnych tłumaczeń na estoński) pomogło skierować tych autorów i ich dzieła do sfery „właściwej” literatury estońskiej. W rezultacie, śmiało można uznawać Ivanova, Filimonova i Kotjuha za pisarzy estońskich, zwłaszcza z perspektywy międzynarodowej. Wszyscy trzej wraz z kilkoma innymi rosyjskojęzycznymi pisarzami są wśród estońskich członków Estońskiego Związku Pisarzy, a profile autorskie Ivanova i Kotjuha znajdują się na stronie internetowej Estońskiego Centrum Literackiego[2].
Niemniej jednak, włączenie tych autorów do dziedziny literatury estońskiej nie przebiegło bezproblemowo, o czym pisał także Kotjuh w artykule akademickim[3]. Przyczyną tego było przede wszystkim to, że literatura estońska tradycyjnie była definiowana językiem, chociaż przyczyną był także fakt, że literatura rosyjskojęzyczna musi zostać najpierw przetłumaczona na estoński, aby mogła rozpowszechnić się i zostać adoptowana do estońskiej przestrzeni kulturalnej (młodsze pokolenia osób estońskojęzycznych zazwyczaj nie posługują się biegle językiem rosyjskim). W 2012 roku wybuchła ożywiona debata w związku z pominięciem nominacji dla powieści Andreia Ivanova „Garść kurzu” („Peotäis põrmu”, 2011) do dorocznej nagrody literackiej Estońskiego Funduszu Kultury. Z perspektywy czasu spór może zostać uznany za godny uwagi ponieważ okazało się, że większość odbiorców estońskiej kultury uznaje literaturę…
Treść dostępna dla prenumeratorów
Dołącz do naszej społeczności. Dzięki Twojej prenumeracie rozwijamy portal i publikujemy nowe artykuły.
