W czterysta stron dookoła Bałtyku. O „Faronautach” Adama Robińskiego

Najrozmaitsze przyczynki do zainteresowania tym tematem zostały w tym reportażu zebrane i uporządkowane. Dlatego jest to książka, którą się czyta z wielką ochotą. Weźmy choćby ciekawostki dotyczące nazewnictwa. Robiński pisze tak:

Choć obsiedliśmy to jezioro niczym stado kruków rozdziobujące truchło sarny, każdy z nas interesuje się wyłącznie jedną kończyną, głową, tułowiem albo zadem. Prawdę mówiąc, nie ma wśród nas zgody nawet co do jednego imienia. Niemcy mówią Ostsee, Morze Wschodnie. Według Estończyków zwie się Läänemeri, Morze Zachodnie. Jeszcze więcej zamieszania wprowadzają Finowie: Itämeri wskazuje na wschód, choć z perspektywy linii brzegowej Finlandii Bałtyk leży na zachodzie, północy i południu. Wszędzie tylko nie na wschodzie. Polakom z kolei jednoznacznie kojarzy się z północą.

Autor podczas swoich podróży znajduje sporo osób, które na różny sposób przeżywają tą samą pasję bałtycką, którą sprawozdaje on sam. Fascynację tą trudno zaliczyć do jednej z kasowych mód, a jednak zatacza ona całkiem pokaźny okrąg, obejmując zapewne większość z Was, czytelników Przeglądu Bałtyckiego oraz piszącego niniejsze słowa. Jeszcze zanim tereny leżące nad Bałtykiem stały się przedmiotem mojej poważnej życiowej pasji, zawsze urzekał mnie ten fragment Europy, który ma swój wewnętrzy akwen wodny. Takie ukształtowanie tej części świata skutkuje między innymi ogromną siecią połączeń promowych. Kończąc ekskurs autobiograficzny…