Witold pragnie zobaczyć swoją Litwę

Dzisiaj mało kto wie, że w międzywojennej Litwie 8 września obchodzono nie tylko święto Narodzenia Najświętszej Marii Panny, lecz również Dzień Narodu. Na wniosek Antanasa Smetony święto to po raz pierwszy obchodzono w 1930 roku – w roku jubileuszu Witolda Wielkiego. Osobom, które w wyjątkowy sposób zasłużyły się dla Litwy, wręczano tego dnia medale i ordery. Wtedy też ustanowiono najwyższe odznaczenie Republiki Litewskiej – Order Witolda Wielkiego.

|

Portret Witolda Wielkiego, 1930 Współcześni zapomnieli już o roku jubileuszowym Witolda Wielkiego, najważniejszym wydarzeniu politycznym i kulturalnym okresu międzywojennego, w które zaangażowani byli nie tylko przedstawiciele wszystkich sfer życia, lecz również mieszkańcy odległych miasteczek i wsi, którzy ozdabiali swoje domy oraz obejścia i czekali na nadchodzących posłańców, a wraz z nimi na samego Witolda, „który 500 lat temu zaprowadził Litwę do szczytu jej wielkości i potęgi, a teraz (pod postacią obrazu) przybywa, by zobaczyć, jak wygląda jego Litwa”1. Przystępność historii W 1930 roku przypadało 500-lecie niedoszłej koronacji oraz śmierci Witolda. Zdawałoby się dziś, że jest to smutna, nienastrajająca do świętowania data. Także wtedy wiele osób miało podobne odczucia, dlatego prasa przychylna prezydentowi i narodowcom przekonywała, że data ma znaczenie jedynie symboliczne, tak samo jak symboliczny miał być Witold pragnący zobaczyć swoją Litwę i swoich Litwinów: „podzielonych p...

Pozostało jeszcze 95% artykułu.

Prenumeruj i wspieraj Przegląd Bałtycki!

Zyskaj dostęp do setek eksperckich artykułów poświęconych państwom regionu Morza Bałtyckiego.

WYBIERZ I ZAMÓW!

Dostęp jednorazowy

Zaloguj się