rozpływa się okręt jak atramentu plama po wodzie prawie nieczytelna docierają do brzegu odbłyski i opowieści i pogłoski aż znowu okręt zakrzepnie w okręt Jānis Rokpelnis, Okręty (tłum. Olga Wiewióra) Zagubienie i poszukiwanie sensu pozostaje wielkim tematem nowoczesności. Było ono na przykład siłą napędową wszystkich tych ludzi, którzy doprowadzili do rozkwitu egzegezy, filologii, hermeneutyki, etnologii czy archeologii. Nieprzypadkowo czas akcji powieści zbiega się z okresem w dziejach ludzkości, gdy pod ciosami oświeconych zaczęły kruszeć dotychczasowe gwarancje sensu i porządku. W tej samej epoce archeologia jako dziedzina nauki zaczęła przybierać taki kształt, jaki znamy dzisiaj. Poszukiwanie prawdy przejawiało się także w działaniach archeologów – wykopaliskach, zbieraniu skrawków, rekonstrukcji artefaktów i języków. Nie jest to zadanie łatwe, ponieważ komunikat starożytności jest niejasny…
Treść dostępna dla prenumeratorów
Prenumeruj i wspieraj Przegląd Bałtycki!