Łatgalia (d. Inflanty Polskie) odegrała ważną rolę w dziejach ziem łotewskich, różniła się jednak swoją specyfiką od szwedzkiej Liwonii oraz Kurlandii i Semigalii, co wynikało z podziału terytorialnego, wyznaniowego, a co za tym idzie, z czasem i w pewnej mierze – językowego. 300-letnie oddzielenie od luterańskiej części ziem łotewskich, które były przede wszystkim w niemieckiej i szwedzkiej sferze wpływów, ukształtowały Łatgalię na setki lat. W dawnych Inflantach Polskich były z kolei mocne wpływy Kościoła katolickiego oraz szeroko rozumianej kultury słowiańskiej. Jurysdykcja katolickiej Rzeczypospolitej również odcisnęła swoje mocne piętno ze wszystkimi plusami i minusami. Już w XVII wieku zaczęła kształtować się łatgalska odrębność (lokalna tożsamość), z jednej strony wynikająca z opozycji wobec luterańskiej części ziem łotewskich, a z drugiej strony wobec…
Treść dostępna dla prenumeratorów
Prenumeruj i wspieraj Przegląd Bałtycki!