Herby rodowe i osobiste w Finlandii

Herby szlacheckie

Najbardziej charakterystyczną cechą szwedzkiej heraldyki szlacheckiej jest umieszczanie w herbie odpowiedniej ilości klejnotów w stosunku do rangi. Stąd hrabiowie posiadają trzy klejnoty, baronowie dwa, a rycerze i szlachta nieutytułowana jeden. Prawdopodobnie z powodu użycia większej ilości klejnotów w wielu herbach zaniechano używania koron rangowych, które to służyły do określania tytułu szlacheckiego noszonego przez herbowego w innych krajach. Od tego modelu nieraz stosowano wyjątki[1]. W 1833 roku przyjęto w poczet finlandzkiej szlachty księcia Aleksandra Mienszykowa, rosyjskiego gubernatora Finlandii[2].  Książę (szw. furste, fin. ruhtinas, niem. Fürst)  miał w swoim herbie pięć klejnotów[3]. Taka ich ilość zdarzała się już w herbach rosyjskich książąt (por. herb książąt Barclay de Tolly-Weimarn[4]). Niemniej stanowi to ciekawe rozwinięcie starej szwedzkiej zasady w Finlandii. Kierując się zasadą ilości klejnotów w herbie w zależności od rangi, cztery klejnoty powinien posiadać margrabia, będący tytułem znajdującym się w hierarchii pomiędzy księciem a hrabią, lecz rodu margrabiowskiego w Finlandii nigdy nie było.

Rody szlacheckie rozrastały się, tworząc wiele linii. W przypadku nadania przedstawicielowi rodu wyższego tytułu szlacheckiego, dziedziczyli go tylko jego potomkowie. Z tego powodu zdarzało się, że niektórzy przedstawiciele jednego rodu posługiwali się herbem hrabiowskim, a pozostali baronowskim, jak np. w rodzie Mannerheimów czy Armfeltów. W herbach szlachty stosowane…