Mauritz Stiller to mistrz scenariusza, odkrywca i mentor wielkich gwiazd, wraz Victorem Sjöströmem współtworzył przełomowy nurt w światowym kinie niemym, zwany szkołą szwedzką. Carl Theodor Dreyer to wielki wizjoner kina, zmieniający myślenie o funkcji obrazu i przeżyć, którego utopijny projekt sfilmowania Medei Eurupidea dokończy dopiero inny duński geniusz... Lars von Trier. Pochodzą oględnie z tej samej dekady (Stiller ur. 1883, Dreyer ur. 1889), to znakomity czas dla skandynawskiej sztuki – szlaki przetarli już Henrik Ibsen, Edvard Grieg, Edvard Munch, w latach 90. XIX wieku August Strindberg staje się jednym z preceptorów berlińskiej bohemy. Europejscy miłośnicy malarstwa poznają twórczość artystów takich jak Albert Edelfelt, Anders Zorn, Akseli Gallen-Kallela, Vilhelm Hammershøi. Dużą popularnością cieszy się skandynawska proza: Selma Lagerlöf, Christian Krogh, Herman Bang, Holger Drachmann, Sigrid Undset, i wreszcie – Knut Hamsun. Pierwszą prawdziwą gwiazdą europejskiego kina stanie się mieszkająca w Berlinie duńska aktorka Asta Nielsen. Stillera i Dreyera łączy wyjątkowo skomplikowane dzieciństwo. Przychodzą na świat i umierają w Skandynawii, odnotowują znaczące epizody zagraniczne, obaj wracają do niej w dojrzałym życiu...
Mosze i gwiazdy
Mauritz, a właściwie Mosze (Moshe) Stiller pochodził z żydowskiej rodziny osiadłej w Helsinkach, stolicy Wielkiego Księstwa Finlandii, urodził się zatem jako poddany cara[1]. Ojciec był muzykiem pułkowym, rodzice…
Treść dostępna dla prenumeratorów
Dołącz do naszej społeczności. Dzięki Twojej prenumeracie rozwijamy portal i publikujemy nowe artykuły.
