Na cztery dni przed Bitwą Warszawską. Sto lat łotewsko-sowieckiego układu pokojowego

Łotewska Rada Narodowa ogłosiła niepodległość 18 listopada 1918 roku. I ta data jest do tej pory obchodzonym na Łotwie świętem niepodległości. Nie oznacza to jednak, że Łotysze w tym dniu uzyskali wolność. Świeżo upieczonej republice przyszło bowiem o nią walczyć: z bałtycką Landwehrą, wojskami rosyjsko-niemieckimi Bermondta-Awałowa, a także Armią Czerwoną. 3 stycznia 1920 roku wojska polsko-łotewskie opanowały Dyneburg, co było symbolicznym początkiem wspólnego wyzwalania Łatgalii. Okazało się, że stworzona przez bolszewików Łotewska Socjalistyczna Republika Radziecka nie ma racji bytu, zaś jej władze muszą się wyprowadzić do Moskwy. Rozpoczęły się negocjacje pokojowe między niepodległą Łotwą a Rosją Sowiecką. Finał nastąpił 11 sierpnia 1920 roku w Rydze. W traktacie pokojowym Sowieci zobowiązali się „po wsze czasy” uznać niepodległość bałtyckiej republiki, a także jej wschodnią, idącą z grubsza historycznymi koleinami, granicę.