Na skraju cyfrowej rzeczywistości. Obraz krajów bałtyckich w grach komputerowych

Disco Elysium jest czymś na kształt papierowej acz cyfrowo zaadaptowanej gry RPG, takiej jak choćby sławne teraz za sprawą Stranger Things Dungeons & Dragons. Produkcja jest trudna do prostego zaszufladkowania w ramach gatunkowych. Nie jest to zwykły komputerowy RPG jak choćby Wiedźmin 3 (2015) czy Cyberpunk 2077 (2020). W grze poza przemierzaniem mapy w poszukiwaniu przedmiotów do interakcji, rozgrywka zamyka się w konwersacjach z napotkanymi postaciami. W Disco Elysium nie uświadczymy też walki jako takiej. Zamiast niej, „starcia” przybierają postać dialogów, podczas których w zależności od wybranej opcji możemy stracić lub zyskać punkty odpowiadające za zdrowie lub morale.

Pod względem graficznym mamy do czynienia z grą 3D, która udaje 2D. Wizualnie Disco Elysium utrzymane jest w pastelowo-zgaszonej stylistyce. Osadzenie fabuły gry na przełomie zimy i wiosny tylko potęguje uczucie wszechogarniającej szarzyzny. Pod względem językowym Disco Elysium jest dostępne w pełnej wersji angielskiej, a od niedawna także z napisami po polsku. Za całym projektem stworzenia gry i wypuszczenia jej na rynek, poza wzmiankowanym już pomysłodawcą Robertem Kurvitzem, stoi studio ZA/UM. Swoją premierę gra miała w 2019 roku i od tego czasu zyskała niemały rozgłos w świecie gamingowym, uznanie krytyków i – co ważniejsze – graczy.

W Disco Elysium wcielamy się w postać nadużywającego alkoholu detektywa, którego zadaniem jest rozwikłanie zagadki morderstwa dokonanego na tyłach hostelu Whirling-in-Rags w dzielnicy Revacholu Martinaise. Detektyw i jego partner Kim Kitsuragi podczas dochodzenia rozmawiają z kawiorowymi komunistami, socjalistami-hipokrytami, oderwanymi od rzeczywistości multimiliarderami czy ideowymi acz głupimi nacjonalistami. Za sprawą ogranego lecz dobrze poprowadzonego zabiegu fabularnego – główny protagonista cierpi z powodu utraty pamięci – twórcy mają sposobność przedstawiać od zera i w sposób niemalże łopatologiczny zawiłości geopolityczne świata Disco Elysium. Dzięki temu dowiadujemy się jak wygląda historia, geografia i układ sił pomiędzy istniejącymi w grze państwami. Odbyte rozmowy i przeczytane przez naszego bohatera książki pozwalają zrozumieć czym takim jest Revachol i jakie trapią go problemy. Wykreowane w umyśle Roberta Kurvitza uniwersum jest bytem złożonym i pełnym szarości, gdzie łatwy podział na białe i czarne jest rzadkością. Zdawałby się proste zadanie bardzo szybko zyskuje drugi i trzeci wymiar, a ilość pojawiających się znaków zapytania nie maleje acz rośnie.

Estońskie ślady w Revachol

Odpowiadając na pierwsze z pytań postawionych na początku artykułu można powiedzieć, że Estonii w grze Roberta Kurvitza nie ma w ogóle lub jest jej… dużo. Ta wykluczająca się odpowiedź jest prawdziwa w zależności od punktu wyjścia jaki się obierze. Zważywszy na budowę uniwersum zrozumiałym jest,…