Stracone pokolenie Artyści „straconego pokolenia” urodzili się najpóźniej na przełomie wieku XIX i XX w jednej z dwóch monarchii: Cesarstwie Niemieckim albo w Austro-Węgrzech. Ostatecznym horyzontem ich twórczości była II wojna światowa, której wielu z nich nie przeżyło. W swych pracach reprezentowali awangardę albo też zbliżali się do niej. Niezależnie od tego jak początkowo zapatrywali się na reżim narodowosocjalistyczny, prędzej czy później ich twórczość poddano ostracyzmowi, wiele z dzieł zakwalifikowano do nurtu sztuki zdegenerowanej („Entartete Kunst”), usuwano z galerii, niszczono, oni sami niejednokrotnie trafiali do więzień i obozów niemieckich, nierzadko także sowieckich (po wojnie). Ich pesymistyczną postawę określało egzystencjalne, mentalno-estetyczne „międzywojnie”, zawieszenie między dwoma konfliktami, z których jeden okaże się śmiertelny... Sprawiali wrażenie jakby nigdy w pełni nie wybrzmieli i podlegali jakiejś niewidzialnej blokadzie.... Byli uczniami artystów uznany...
Pozostało jeszcze 94% artykułu.
Prenumeruj i wspieraj Przegląd Bałtycki!
Zyskaj dostęp do setek eksperckich artykułów poświęconych państwom regionu Morza Bałtyckiego.