Wschodnia Szkoła Letnia we wspomnieniach Natalii, Olgi i Galiny

Wspomnienia. One są zawsze żywe. Oczywiście można długo opisywać Wschodnią Szkołę Letnią – wspaniałą organizację, interesujące wykłady, fantastycznych wykładowców, rewelacyjne grono uczestników, huczne zjazdy absolwentów. Wspomnień związanych z samą Szkołą jest wiele, dlatego postanowiłyśmy opisać ścieżki, które zaprowadziły nas do XI Wschodniej Szkoły Letniej oraz ich dalszy bieg, już po zakończeniu Szkoły.

Życie to nieskończony ciąg nieprzewidzianych wydarzeń i nieoczekiwanych spotkań. Nasze losy zbiegły się latem 2001 roku w Warszawie. Do pierwszego spotkania doszło w Domu Studenta „Sokrates” przy ul. Smyczkowej 9. Od tamtego momentu nasze życie dzieli się na dzieje przedsokratejskie oraz posokratejskie.

Do lipca 2001 roku każda z nas – Galina w Kijowie, Natalia w Tallinnie i Olga w Odessie – żyła swoimi zainteresowaniami, radościami i zmartwieniami. Co ciekawe, strona estońska wcale nie podejrzewała o istnieniu ukraińskich koleżanek, zaś w Ukrainie każdy każdego zna, więc Kijów i Odessa już się trochę kumplowały. Tak czy inaczej, zbieg okoliczności sprawił, że wyznaczonego dnia nasze trio znalazło się pod jednym dachem, co pozytywnie odbiło się na naszych dalszych losach zawodowych i prywatnych.

Jako pierwsza do „Sokratesa” dotarła Olga Brusylovska, która o Wschodniej Szkole Letniej dowiedziała się w dosyć banalny sposób. O tej możliwości opowiedział jej – przyszłej organizatorce X Jubileuszowego Zjazdu WSL w Odessie (2017 r.) – kolega z pracy Dima Gorun, który był zafascynowany Polską i rok wcześniej odbył trzytygodniowy staż na Uniwersytecie Warszawskim pod kierownictwem Jana Malickiego. Dziś Olga jest znawcą stosunków międzynarodowych oraz czołowym pracownikiem Odeskiego Uniwersytetu Narodowego im. I.I. Miecznikowa.

Następnie w akademiku zawitała Galina Zeleńko. Świeżo upieczonego adiunkta z Kijowa do WSL zaprowadził... własny kot! Galina jeszcze zimą otrzymała od przyjaciółki broszurę informacyjną o Szkole, rzuciła jednak informator na biurko i po kilku dniach już nie pamiętała o jego istnieniu. Jednak pewnego dnia kot zaczął uporczywie drapać polską książeczkę, czym zwrócił uwagę swojej opiekunki na informację i tym samym zmusił do wysłania dokumentów. Teraz Galina jest znanym profesorem politologii i kierownikiem jednego z wydziałów Narodowej Akademii Nauk Ukrainy.

Ostatnia w „Sokratesie” pojawiła się Natalia Sindetskaja, która choć pochodzi z Estonii, to do Szkoły została przyjęta jako doktorantka UMCS w Lublinie. Na informację o WSL trafiła w Internecie, więc można stwierdzić, że trafiła do Szkoły w najbardziej nowoczesny sposób. Obecnie Natalia wykłada język polski i krzewi polskość na Uniwersytecie Tallińskim.

Dwadzieścia jeden dni nauki i dwadzieścia jeden wieczorów pogawędek sprawiły, że z obcych sobie osób stopniowo stałyśmy się dla siebie rodziną. Uważamy, że przykład naszej zażyłej przyjaźni…