Krzyki są przeraźliwe, ostre. Wiera zasłania sobie uszy i przygląda się scenie jak niememu filmowi: widzi ludzi na ulicach, jak błądzą między leżącymi wkoło cegłami, przyklejają się do swoich mebli, do tych niewielu rzeczy, które przy nich zostały. Widzi dzieci, niektóre parę lat młodsze od niej, niektóre parę lat starsze. Szczupłe nogi, strach w ich twarzach. Wie, kim są ci ludzie: to są Niemcy i muszą się stąd wynieść. Blichtr wśród zniszczenia Wiera ma wówczas dziewięć lat. Niemcy: od czasu, gdy ze swoją rodziną parę lat wcześniej przybyła do miasta, trzymała do nich dystans. Nigdy niemieckie dziecko nie odważyło się do nich, sowieckich dzieci, podejść. Nigdy nie grały ze sobą w piłkę, choć z ciekawością taksowały się nawzajem wzrokiem. Wiera…
Treść dostępna dla prenumeratorów
Prenumeruj i wspieraj Przegląd Bałtycki!