Po zgonie synowej poety w Markuciach Z wieczora na dżdżu stali dwaj młodzieńce Pod jednym płaszczem wziąwszy się za ręce Drugi był wieszczem ruskiego narodu, Sławny pieśniami na całej północy. Znali się z sobą niedługo, lecz wiele I od dni kilku już są przyjaciele. Tak o największym poecie rosyjskim, Aleksandrze Siergiejewiczu Puszkinie, pisał największy poeta polski Adam Mickiewicz. Wówczas nikt z dwóch przyjaciół przypuszczać nie mógł, że po tylu latach skrawek milczącej ziemi połączy dziwnie ich pamięć wśród potomnych. Ziemia jest człowiekowi uległa. Da sobie drzewa wyrąbać i domy postawić, a później je zburzyć, da się przeorać, a nawet zmienić nie do poznania – na jedno tylko nie zezwala nigdy: na wyrwanie już związanych z nią wspomnień. W ten sposób…
Treść dostępna dla prenumeratorów
Prenumeruj i wspieraj Przegląd Bałtycki!