Zainteresowanie Czechosłowacji regionem bałtyckim w dwudziestoleciu międzywojennym było umiarkowane, choć nie marginalne. Jak twierdzi badacz tematu prof. Jaroslav Valenta „zainteresowania Pragi, tak polityczne, jak i gospodarcze, kierowały się tradycyjnie na południowy wschód, obejmując rejon naddunajski i bałkański”. Nie oznacza to jednak, że kraje bałtyckie były dla Czechów zupełną „terra incognita”. Początki były jednak trudne. U progu XX wieku relacje czesko-litewskie rozwijały się w cieniu Rosji. Politycy czescy, zarówno umiarkowanie prorosyjski Tomáš Masaryk, jak narodowy demokrata i rusofil Karel Kramář, nie wyobrażali sobie niepodległości Kowna, Rygi czy Tallinna. Ten pierwszy polityk, który już w czasie I wojny światowej zetknął się z litewską emigracją w Europie i Ameryce, opowiadał się początkowo za federalną i demokratyczną Rosją, krajom bałtyckim przyznając status autonomii. W…
Treść dostępna dla prenumeratorów
Prenumeruj i wspieraj Przegląd Bałtycki!