Druga połowa lat trzydziestych była w Polsce, podobnie jak w Litwie, Łotwie i Estonii, okresem wzmagania się autorytarnych tendencji w życiu publicznym: dotyczyło to zarówno obozu narodowo-demokratycznego, coraz bardziej zafascynowanego „modelem włoskim” i „berlińskim”, a także sprawującego od 1926 r. niepodzielną władzę obozu piłsudczykowskiego. Polska liberalna inteligencja, która w obawie przez rządami narodowo-demokratycznymi poparła zamach majowy w 1926 r., po śmierci Józefa Piłsudskiego (1935 r.) wyrażała coraz większe rozczarowanie wobec polityki rządzącego Obozu Zjednoczenia Narodowego. Wynikiem tego niezadowolenia były zakładane od 1937 r. Kluby Demokratyczne. Organizacje te, skupiające zarówno „legionową lewicę”, liberalną inteligencję, jak i „postępową” młodzież, powstały głównie w dużych miastach II RP: Warszawie, Lwowie, Łodzi, Krakowie, Poznaniu czy Bielsku. Idea demokratyczna zawitała jednak także na Kresy Północno-Wschodnie, co…
Treść dostępna dla prenumeratorów
Prenumeruj i wspieraj Przegląd Bałtycki!