W połowie XVIII wieku państwo duńskie mogło pochwalić się szybkim rozwojem gospodarki, na co niebagatelny wpływ miały produkty pochodzące z zamorskich plantacji, jednocześnie znajdowało się w opóźnieniu w stosunku do swoich sąsiadów w zakresie nauki i kultury, co było to wynikiem wojen ze Szwecją.
Sytuacja zmieniła się, kiedy na tron duński wstąpił Fryderyk V Oldenburg (1723–1766). Monarcha słynął z rozrywkowego życia i pochwały hedonizmu, ale jednocześnie rozumiał potrzebę rozwoju kultury i reformowania nauki. Otoczony zdolnymi ministrami, będącymi pod wpływem oświecenia, wywarł pozytywny wpływ na handel i przemysł swojego kraju.
Pod rządami Fryderyka duński dwór stał się bliższy zwykłym ludziom, a w jego progi zaczęto zapraszać między innymi pisarzy. W 1745 roku otwarto Królewską Duńską Akademię Sztuk, a trzy lata później założono Duński Teatr Królewski. W przeciwieństwie do rządów swojego ojca, Fryderyk zezwolił na rozwój sztuk scenicznych, pojawienie się publicznej rozrywki i wolność słowa.
Nie dziwi zatem, że kiedy w 1753 roku pierwszy sekretarz nowo otwartej Akademii Nauk w Getyndze, Johann David Michaelis (1717–1791), zaproponował duńskiemu ministrowi spraw zagranicznych Johannowi Hartwigowi von Bernstorffowi (1712–1772) zorganizowanie przez Danię wyprawy do Jemenu, Fryderyk z zainteresowaniem przyjął tę ideę. Król w tym czasie zachwycony był osiągnięciami Fryderyka II Hohenzollerna (1712–1786) i chciał podążać jego…
Treść dostępna dla prenumeratorów
Dołącz do naszej społeczności. Dzięki Twojej prenumeracie rozwijamy portal i publikujemy nowe artykuły.
