Jak spór litewsko-polski i Bałtycka Ententa stały się narzędziem w rękach Sowietów

Litwa w okresie międzywojennym była entuzjastycznym młodym państwem, które znalazło się w niepewnej sytuacji międzynarodowej. Uwięziona pomiędzy dwiema ekspansjonistycznymi siłami, Niemcami i Związkiem Sowieckim, Litwa próbowała wzmocnić swoje bezpieczeństwo, ale główną przeszkodą był spór z Polską o Wilno. Pewien dyplomata próbował to zmienić, ale było już na to za późno.

|

Litewski Departament Bezpieczeństwa Państwowego w swoim dorocznym raporcie publicznym zidentyfikował szereg metod stosowanych przez Rosję w celu poszerzania swoich wpływów. Jednak w okresie międzywojennym, gdy Litwa była młodą republiką powstałą z ruin Imperium Rosyjskiego, głównym narzędziem Moskwy była nieufność Litwy wobec Polski, która okupowała jej historyczną stolicę, Wilno. Wrogość polsko-litewska była tym, co uniemożliwiło stworzenie związku krajów bałtyckich i Polski oraz co sprawiło, że Europa Zachodnia postrzegała Litwę jako marionetkę Związku Sowieckiego. Znalazł się jednak jeden dyplomata, który przejrzał plany Berlina i Moskwy podtrzymania niezgody między Litwą i Polską. Nie mógł jednak zrobić w tej sprawie zbyt wiele. Stasys Lozoraitis został ministrem spraw zagranicznych Litwy w czerwcu 1934 roku. We wrześniu Litwa zawarła w Genewie umowę o utworzeniu Bałtyckiej Ententy. W 1935 roku Lozoraitis zaprezentował Antanasowi Smetonie, ówczesnemu autorytarnemu prezydentowi Litw...

Pozostało jeszcze 94% artykułu.

Prenumeruj i wspieraj Przegląd Bałtycki!

Zyskaj dostęp do setek eksperckich artykułów poświęconych państwom regionu Morza Bałtyckiego.

WYBIERZ I ZAMÓW!

Dostęp jednorazowy

Zaloguj się