W rozdziale pierwszym badaczka wskazuje, że ze względu na złożony proces kształtowania definicji mniejszości narodowych w ustawodawstwie międzynarodowym, państwa nie wypracowały wspólnej, jednoznacznej definicji, a co za tym idzie – mają dowolność w określaniu czym jest mniejszość w ich ustawodawstwie krajowym. W Estonii, w Ustawie o autonomii kulturalnej mniejszości narodowych, przyjęto, że mniejszości to obywatele, którzy m.in. zamieszkują kraj oraz utrzymują długotrwałe, solidne i stałe relacje z Estonią. Oznacza to, że przybyli w okresie Związku Radzieckiego oraz ich potomkowie zamieszkujący Estonię de facto nie należą do mniejszości, a są migrantami. Następnie Autorka poświęca wiele uwagi kwestiom uwarunkowań politycznych i prawnych przed i po przystąpieniu Estonii do struktur europejskich, które poprzedzone są dogłębną analizą teoretyczną, np. podaje szczegółowe dane liczbowe oraz…
Treść dostępna dla prenumeratorów
Prenumeruj i wspieraj Przegląd Bałtycki!