Od Sztokholmu do Buenos Aires. Złota era szwedzkich szachów

Białe zaczynają od ruchu pionem królewskim, na co czarne odpowiadają ruchem piona hetmańskiego. W ten sposób gra nabiera dynamiki i już w drugim ruchu może dojść do zbicia, odbicia pionka przez czarnego hetmana i natychmiastowego ataku na niego przez skoczka białych. Tego typu otwarcie szachowe jest najstarszym opisanym debiutem szachowym dla czarnych, który pojawia się już w poemacie Scachs d'amor powstałym najprawdopodobniej w 1475 roku w Walencji. Poemat opisuje partię rozegraną przez Francesca de Castellví i Narcísa Vinyolesa poprzez alegorię miłości. Ruch pionem hetmańskim czarnych pozwala królowej[1] pokazać swe piękno, a pierwsze bicie białych przyrównane zostało do pogoni młodzieńca za miłością. Obrona skandynawska. Ilustracja: Chess365. Co ciekawe, pozycja ta pojawia się również w innym aragońskim poemacie o tematyce szachowo-miłosnej tj. Repetición de amores y Arte de ajedrez Luisa Ramíreza de Luceny z 1497 roku. Jednak mimo faktu, że ten szachowy debiut opisany został jeszcze w średniowieczu, a więc de facto gdy współczesne szachy jeszcze się rodziły, musiał on poczekać długie stulecia, by zyskać uznanie na najwyższym poziomie. Stało się to za sprawą skandynawskich, a przede wszystkim szwedzkich, szachistów pod koniec XIX wieku. Za ich sprawą, choć też dopiero po upływie kilku dekad w połowie XX wieku,…