Okupacja i inkorporacja państw bałtyckich do ZSRR w ujęciu politycznym i prawnym – część 2

Zagarnięcie państw bałtyckich to wyraźne świadectwo tego, jak ZSRR traktuje swoje zobowiązania zaciągnięte w poszczególnych umowach i układach międzynarodowych oraz – również przez siebie uznane – ogólne normy prawa międzynarodowego. W omawianej sytuacji Związek Radziecki pokazał, że gdy tylko pozwolą na to okoliczności, gotowy jest dążyć do swoich celów, nie tylko ordynarnie naruszając prawo międzynarodowe w ogóle, ale i praktycznie łamiąc wszystkie bez wyjątku umowy regulujące jego stosunki z innymi państwami.

|

Artykułem „Okupacja i inkorporacja państw bałtyckich do ZSRR w ujęciu politycznym i prawnym” otworzyliśmy cykl tekstów autorstwa wybitnego litewskiego politologa Aleksandrasa Štromasa (1931–1999), pochodzących ze zbioru Laisvės horizontai (Horyzonty wolności), wydanego pośmiertnie w 2001 roku. Cały tom ukaże się wkrótce po polsku w tłumaczeniu Kamila Peceli nakładem Wydawnictwa Kolegium Europy Wschodniej im. Jana Nowaka-Jeziorańskiego we Wrocławiu. W okresie od 1920 do 1939 roku między ZSRR a państwami bałtyckimi zawarto kilkanaście dwustronnych i wielostronnych umów, określających i regulujących ich wzajemne stosunki. W umowach tych bezpośrednio uznano i zastosowano do stosunków między ZSRR a państwami bałtyckimi podstawowe zasady prawa międzynarodowego, włączając w to „zasadę suwerenności i niepodległości państwa”, „zakaz zajmowania siłą cudzego terytorium” i „zakaz interwencji”. Wystarczy tutaj wspomnieć o najważniejszych takich porozumieniach i omówić ich zawartość. Przeczytaj takż...

Pozostało jeszcze 95% artykułu.

Prenumeruj i wspieraj Przegląd Bałtycki!

Zyskaj dostęp do setek eksperckich artykułów poświęconych państwom regionu Morza Bałtyckiego.

WYBIERZ I ZAMÓW!

Dostęp jednorazowy

Zaloguj się