Pół wieku osiedla na Leszczyniakach. Co było w nim wyjątkowego?

We wrześniu 2019 roku osiedle mieszkaniowe w wileńskiej dzielnicy Leszczyniaki (lit. Lazdynai – przyp. red.) obchodziło pięćdziesięciolecie. Nie jest to ani pierwszy, ani nawet największy, ale za to niewątpliwie najsłynniejszy wielki zespół mieszkaniowy tego rodzaju na Litwie. Co naprawdę znaczyły Leszczyniaki wówczas, w latach 60., czy rzeczywiście było to osiedle wyróżniające się (a jeśli tak, to czym?) pośród innych zespołów mieszkaniowych i jak dziś należy patrzeć na uznanie, z jakim spotkała się jego architektura?

|

Koncepcja mikrorejonu zrodziła się w następstwie radykalnych zmian w sowieckim budownictwie i architekturze. Za początek reform uznaje się przemówienie wygłoszone przez Nikitę Chruszczowa na zjeździe pracowników budownictwa ZSRS w grudniu 1954 roku w Moskwie. Jego istotą był postulat obniżenia kosztów i przyśpieszenia procesu budowlanego, a przede wszystkim likwidacji niedoboru powierzchni mieszkaniowej. Oczekiwano, że domy budowane ze standardowych elementów prefabrykowanych rozwiążą ten problem, o czym świadczą takie postanowienia władz jak „O rozwoju produkcji prefabrykowanych konstrukcji i elementów żelbetowych dla budownictwa” (1954) czy „O metodach dalszej industrializacji, podnoszenia jakości i obniżenia kosztów budownictwa” (1955). Normatywy regulujące projektowanie domów mieszkalnych, znane jako SNiP (ros. Stroitielnyje normy i prawiła – Zasady i normy budowlane – przyp. tłum.), które zostały wdrożone w tym samym czasie oraz system budownictwa mieszkalnego wielkopłytowego z ca...

Pozostało jeszcze 95% artykułu.

Prenumeruj i wspieraj Przegląd Bałtycki!

Zyskaj dostęp do setek eksperckich artykułów poświęconych państwom regionu Morza Bałtyckiego.

WYBIERZ I ZAMÓW!

Dostęp jednorazowy

Zaloguj się