„Polityka etniczna Litwy w latach 1990–2004”. Recenzja książki Małgorzaty Stefanowicz

Lituanizacja, depolonizacja, ograniczanie praw mniejszości narodowych czy w końcu litewski antypolski nacjonalizm. Te słowa to najczęściej powtarzające się hasła w dyskursie publicystycznym dotyczącym problematyki etniczności na Litwie po 1991 roku. Szersze, naukowe ujęcie tej kwestii prezentuje dr Małgorzata Stefanowicz w książce wydanej na przełomie 2019 i 2020 roku pt. „Polityka etniczna Litwy w latach 1990–2004”. Opracowanie z pogranicza socjologii i politologii, nie tylko poszukuje odpowiedzi na pytania dotyczące polityki wobec mniejszości. Znajdziemy też w nim odpowiedź na pytanie czym dla państwa litewskiego ówcześnie była „litewskość” ujęta w ramy formalno–prawne.

|

Stereotypowa percepcja polityki państwa litewskiego wobec mniejszości narodowych w polskim dyskursie jest prosta. Można ją streścić mniej więcej tak: „polityka państwa litewskiego od lat 90. dąży do masowej lituanizacji Polaków”. Z tym właśnie uogólnieniem mierzy się w swojej książce dr Stefanowicz. Oczywiście przeczytamy w niej wiele o sytuacji Polaków na Litwie, ich położenia oraz kwestii sporu na linii mniejszość-większość. Jednak autorka mierzy się w książce z dużo szerszym problemem. Autorka nie tylko porusza problematykę kształtu polityki wobec wszystkich mniejszości, ale też to w jaki sposób się ona wykuwała. Co jednak najważniejsze, porusza ona temat tego w jaki sposób polityka ta wpłynęła na życie społeczne i polityczne, a także metody adaptacji do nowych warunków dwóch głównych grup mniejszościowych na Litwie. Lituanizacja Litwinów? Główną oraz bardzo ważna tezą tej książki jest to, że polityka państwa litewskiego wobec grup mniejszościowych – jak może się wydawać – jest w pe...

Pozostało jeszcze 82% artykułu.

Prenumeruj i wspieraj Przegląd Bałtycki!

Zyskaj dostęp do setek eksperckich artykułów poświęconych państwom regionu Morza Bałtyckiego.

WYBIERZ I ZAMÓW!

Dostęp jednorazowy

Zaloguj się