Położona u brzegów górnej Dźwiny twierdza w Dyneburgu (łot. Daugavpils; za czasów carskich nazywany Dźwińskiem) jeszcze w czasach carskich odgrywała ważną rolę w pasie umocnień na zachodzie imperium. Na przełomie 1919 i 1920 roku dla stacjonujących tuż obok wojsk łotewskich i polskich (oraz formacji litewskich) zajęcie miasta i twierdzy było jednym z kluczowych wyzwań. Dla Łotyszy Dyneburg był ostatnim dużym łotewskim miastem i jednocześnie sercem całego regionu, które znajdowało się poza jurysdykcją rządu niepodległościowego. Dla Polaków zneutralizowanie bolszewickiej kontroli nad twierdzą miało podwójne znaczenie. Zabezpieczało lewe skrzydło frontu polsko-bolszewickiego ciągnącego się przez całą Europę Środkowo-Wschodnią. Ponadto dawało lepszą pozycję negocjacyjną w sporze z Litwinami.
Źródła sojuszu Jesienią 1919 roku stosunki polsko-łotewskie zaczęły nabierać dynamiki.…Treść dostępna dla prenumeratorów
Prenumeruj i wspieraj Przegląd Bałtycki!