Od XII wieku, przez niemal siedemset lat, Wyspy Alandzkie stanowiły część Królestwa Szwecji. Zbudowana na wyspach już w XIV wieku twierdza Kastelholm tylko to potwierdzała i zapowiadała dalszą szwedzką ekspansję w regionie. Stopniowe rozrastanie się państwa wokół Morza Bałtyckiego sprawiło, że z czasem Wyspy Alandzkie stały się bezpieczną przystanią na szwedzkim mare nostrum. Od zachodu przylegające do macierzy, od wschodu odizolowane od niebezpieczeństw Finlandią i Inflantami nie straciły jednak swojego strategicznego znaczenia. Szwedzka dominacja na Bałtyku zaczęła się jednak chwiać w XVIII wieku, kiedy we wschodniej części akwenu przebudziło się mocarstwo – Rosja Piotra Wielkiego. Odczuły to też Wyspy Alandzkie, zajęte i grabione przez carskie wojska w latach 1714–1721. Okres ten zakończył się exodusem ludności szwedzkiej. Choć nie na długo, Szwecja zdołała odzyskać panowanie nad wyspami. W 1809 roku na mocy traktatu z Fredrikshamn, kończącego wojnę fińską, cała Finlandia oraz Wyspy...
Pozostało jeszcze 92% artykułu.
Prenumeruj i wspieraj Przegląd Bałtycki!
Zyskaj dostęp do setek eksperckich artykułów poświęconych państwom regionu Morza Bałtyckiego.