W ciągu 100 lat Kallio wraz z sąsiednią dzielnicą Sörnäinen wspólnie stały się ekonomicznym i przemysłowym centrum stolicy, dokąd z całego kraju ściągali Finowie w poszukiwaniu lepszego losu. Wolne miejsca pracy w fabrykach przyciągały wczorajszych chłopów skuszonych perspektywą dobrego zarobku, co sprawiło, że dzielnica Kallio szybko przeobraziła się w rejon zamieszkany głównie przez proletariat. Pod koniec XIX stulecia Kallio było zabudowane w większości dwupiętrowymi drewnianymi domami, w których mieszkało po kilka rodzin. Kamienice w stylu północnego modernizmu powstały dopiero po 1900 roku, kiedy liczba ludności dzielnicy za sprawą migracji zarobkowej i szybkiego rozwoju sięgnęła 18 tysięcy osób. W przybliżeniu, współczesne Kallio liczy tyle samo mieszkańców, co czyni je jednym z silniej tętniących życiem rejonów miasta, na równi Punavuori i Sörnäinen.…
Treść dostępna dla prenumeratorów
Prenumeruj i wspieraj Przegląd Bałtycki!