Najliczniejsza, autochtoniczna polska mniejszość narodowa w naszym kraju, z każdymi wyborami wiąże własne nadzieje — oczekuje wprowadzenia regulacji prawnych w zakresie ochrony mniejszości narodowych, zachowania i rozwoju polskiego szkolnictwa, publicznego używania języka ojczystego (obok państwowego), pisowni nazwisk i imion, zagwarantowania sprawiedliwych, demokratycznych wyborów itd.
Społeczność polska na Litwie znalazła się obecnie na rozdrożu: przyzwyczaiła się głosować „na swoich”, tymczasem w opinii wielu litewskich Polaków „swoi” przestali troszczyć się o interes zbiorowy Polaków.
Ustawa, która zaważyła na losie litewskich Polaków
W Radzie Najwyższej — Sejmie Restytucyjnym Republiki Litewskiej w wyniku wolnych demokratycznych wyborów znalazło się dziesięciu Polaków, z których ośmiu, nie zważając na różnice poglądów politycznych, utworzyło Polską Frakcję, by wspólnie zabiegać o zagwarantowanie praw mniejszości narodowych w odrodzonym państwie. Z ich inicjatywy m.in. została znowelizowana dziś już historyczna ustawa o mniejszościach narodowych, ustalająca, że w miejscowych urzędach i organizacjach na terenie administracyjnych jednostek terytorialnych, w których zwarcie zamieszkuje jakakolwiek mniejszość narodowa, obok języka państwowego używany jest język tej mniejszości narodowej (miejscowy), że obok napisów informacyjnych obok języka litewskiego może znaleźć się także język mniejszości narodowej (miejscowy), że mniejszościom narodowym gwarantuje się prawo do nauki w języku ojczystym, stwarzając warunki do posiadania placówek przedszkolnych, lekcji i szkół nauczania ogólnego, także grup i filii w szkołach wyższych przygotowujących wychowawców, nauczycieli oraz innych specjalistów dla polskiej oświaty na Litwie.
Zaznaczyć warto, że nowelizacja ustawy została przyjęta prawie jednogłośnie – zaledwie dwóch posłów wstrzymało się od głosu.
Sądzę, że nasz przykład wspólnej pracy posłów–Polaków, wybranych z różnych opcji politycznych, nad rozwiązaniem problemów społeczności polskiej mógłby posłużyć także obecnie za wzorzec współpracy rodaków w Sejmie Litwy. Podobnych przykładów współpracy posłów–Polaków w Sejmie w całej historii niepodległej Litwy więcej nie było. Najpewniej z powodu tego, że w naszej społeczności niektórzy działacze oraz organizacje zamiast łączyć wszystkich Polaków dzielą ich na „prawdziwych” i „nieprawdziwych”; kierują się zasadą: kto nie jest z nami, ten jest przeciwko nam. Konstytucja Republiki Litewskiej gwarantuje posłowi na Sejm swobodny mandat, czyli swobodę przedstawiciela narodu w wykonywaniu przysługujących mu praw i obowiązków bez ograniczenia tej wolności żądaniami politycznymi partii lub organizacji, które go powołały. Posłowie na Sejm przy wykonywaniu swoich obowiązków kierują się Konstytucją, interesem państwa, własnym sumieniem i nie mogą być ograniczani żadnymi zależnościami. W praktyce nierzadko bywa inaczej – aby nie narazić się przywódcom partyjnym oraz zagwarantować sobie ich łaskę przy doborze kandydatów do następnego Sejmu – wolą nie wychylać się, ograniczają wykonanie funkcji poselskich jedynie do posłusznego głosowania, tym samym…
Treść dostępna dla prenumeratorów
Dołącz do naszej społeczności. Dzięki Twojej prenumeracie rozwijamy portal i publikujemy nowe artykuły.
