Pod znakiem zapytania Trudno uwierzyć, że na początku XX wieku, u szczytu europejskiej ekspansji kolonialnej, gdziekolwiek uchował się skrawek ziemi nieprzynależący do żadnego państwa (łac. terra nullius). Szwecja, pozostająca od 1814 roku w unii personalnej z Norwegią, w 1871 roku zleciła zbadanie możliwości uzyskania poparcia międzynarodowego dla swoich roszczeń do wysp oddalonych ok. 800 km od Półwyspu Skandynawskiego. Tym samym Europa przypomniała sobie o istnieniu archipelagu i jego nieokreślonym statusie. Pomysł Sztokholmu, aby objąć kontrolę nad Svalbardem przy błogosławieństwie innych państw spotkał się z oporem carskiej Rosji, która domagała się zachowania dla tych wysp statusu ziemi niczyjej. Oba państwa potwierdziły ten stan rzeczy rok później. Wraz z pokojowym rozwiązaniem unii w 1905 roku, uniezależniona od Szwecji Norwegia przedsięwzięła własną kampanię na rzecz przyznania jej prawa do Svalbardu. Już dwa lata później zainicjowała rozmowy międzynarodowe na ten temat. W 190...
Pozostało jeszcze 96% artykułu.
Prenumeruj i wspieraj Przegląd Bałtycki!
Zyskaj dostęp do setek eksperckich artykułów poświęconych państwom regionu Morza Bałtyckiego.