W okresie demokracji parlamentarnej płeć żeńska zasiadała we wszystkich Sejmach, pisarka Gabrielė Petkevičaitė-Bitė otworzyła nawet obrady Sejmu Ustawodawczego, w którym współczynnik kobiet był pięć razy wyższy niż w analogicznym polskim gremium. Sześć lat później dwie kobiety kandydowały oficjalnie na prezydenta Litwy. Inaczej niż w wielu krajach Europy ruch kobiecy miał tutaj raczej odcień konserwatywny i katolicki, choć zdarzały się socjaldemokratyczne działaczki takie jak adwokatka Liuda Purėnienė. Litewska badaczka profesor Virginija Jurėnienė, gdy podejmuje w swoich pracach temat praw kobiet, mówi właśnie o dwóch nurtach na Litwie: lewicowo-liberalnym, powstałym w latach dziewięćdziesiątych XIX stulecia, oraz katolickim, który rozpoczął się w 1908 roku wraz z powołaniem w Kownie do życia Związku Litewskich Kobiet Katolickich i trwał w dwudziestoleciu międzywojennym. Udajmy się w podróż śladami litewskiego równouprawnienia. Zaczęło się od Związku Kobiet Litwy Ona Pleirytė-Puidienė...
Pozostało jeszcze 95% artykułu.
Prenumeruj i wspieraj Przegląd Bałtycki!
Zyskaj dostęp do setek eksperckich artykułów poświęconych państwom regionu Morza Bałtyckiego.