Pożycz mi swoją harfę, Vanemuine, Wspaniała opowieść porusza mi serce. Ze skarbu starych czasów Pragnę zaśpiewać pieśń. Obudźcie się głosy szarej przeszłości! Poruszcie się tajemnicze słowa, Które o lepszych czasach śpiewacie I o uroku piękniejszych dni! Chodź, mądra córko pieśniarza, Szybko oddal się od jeziora Endla! Zbyt długo już w srebrnym lustrze Swoje jedwabne włosy czesałaś. Pomóżcie mi oddać jej szary cień, Obrazować dawno zanikłe cechy Dzielnych bohaterów, potężnych czarowników Oraz wypraw syna Kaleva![1] W XIX wieku bracia Grimm zbierali niemieckie baśnie, starając się odtworzyć ich jak najbardziej pierwotny charakter. Joachim Lelewel dokonał tłumaczenia skandynawskiej Eddy, zaś Adam Mickiewicz zainspirowany ludowymi obrzędami związanymi z dniem zadusznym stworzył część II Dziadów. Popularność zaczęły też zdobywać eposy narodowe. Wielu uczonych z państw,…
Treść dostępna dla prenumeratorów
Prenumeruj i wspieraj Przegląd Bałtycki!