Norweski gaz w Polsce?

Polska w 2016 roku według danych Urzędu Regulacji Energetyki (URE) wykorzystała 18,03 mld m3 gazu ziemnego, z czego 10,7 mld m3 stanowił import z Rosji. Gaz stanowi 13% udziału w polskim miksie energetycznym, a 56% przypada na węgiel. Impulsem do intensyfikacji działań w zakresie dywersyfikacji źródeł dostaw gazu ziemnego z Rosji jest kończący się w 2022 r. kontrakt na import gazu z Gazpromem. Ważnym krokiem w tym kierunku było rozpoczęcie importu LNG poprzez terminal w Świnoujściu w grudniu 2015 r. Latem 2017 roku głośno zrobiło się o gazociągu Baltic Pipe, przy okazji podpisania przez rząd Beaty Szydło memorandum z rządem Danii. Baltic Pipe to projekt gazociągu poprowadzonego po dnie Morza Bałtyckiego z Danii (Wyspa Zelandia) do Polski (tłocznia Niechorze). Baltic Pipe byłby połączony z norweskim systemem eksportu gazu poprzez planowane wpięcie do gazociągu Europipe II i rozbudowę duńskiej sieci przesyłowej. Jest to trzecia w ciągu dwudziestu lat próba budowy połączenia gazowego pomiędzy Polską i Norwegią, tym razem przez terytorium Danii. Wcześniejsze starania o norweski gaz takie jak Skanled 2009 r. czy kontrakt norweski, podpisany przez rząd Jerzego Buzka 2001 r. nie powiodły się ze względów ekonomicznych. Business first Polska narracja głosi, że Baltic Pipe to inwestycja strategiczna, a od jej powodzenia zależy zwiększenie bezpieczeństwa energetycznego kraju. Jednak wpisanie Baltic Pipe na sztandary walki z uzależnieniem od rosyjskiego gazu nie wystarczy, aby zbudować gazociąg. Z perspektywy Norwegii projekt nosi znamiona czysto biznesowe, a nie polityczne. Biznesowy charakter projektu potwierdza w swoich wypowiedziach premier rządu norweskiego Erna Solberg. Dla Oslo głównym celem budowy połączenia gazowego Norwegia-Dania oraz projektu Baltic Pipe jest zapewnienie nowych rynków zbytu dla norweskiego gazu ziemnego. Taką tezę potwierdzają Aleksandra Gawlikowska-Fyk i Jakub Godzimirski w analizie Polskiego Instytutu Spraw Międzynarodowych „Gas Security in the Pipeline —Expectations and Realities”. Autorzy piszą, że Norwegia będzie szukać nowych rynków zbytu ze względu na możliwy spadek popytu na gaz w krajach UE w średniookresowej perspektywie. Świadczą o tym prognozy Statoil zakładające spadek popytu na gaz w latach 2020 i 2040 względem roku 2013, (obecnie prawie cały norweski gaz trafia do Niemiec, Wielkiej Brytanii, Francji czy Belgii). Pomimo zainteresowania projektem Polaków, Duńczyków i Norwegów w ostatecznym rozrachunku może się jednak okazać, że nie stać nas na gaz z Norwegii. Czy w warunkach konkurencji na rynku gazowym nie będziemy zainteresowani kupnem tańszego gazu z innych źródeł? Tomasz Stępień prezes spółki Gaz System w wywiadzie dla gazety Dziennik Gazeta Prawna (DGP, 06.09.2017) podkreślił, że „jeśli chodzi…