Sto lat diecezji pińskiej. Biskupstwo działające nie tylko na Polesiu

Powstała w 1925 roku z części terytoriów diecezji wileńskiej oraz mińskiej. W większości zamieszkana była przez prawosławnych, katolicy stanowili niewiele ponad szóstą część jej mieszkańców. Na czele diecezji w okresie międzywojennym stali charyzmatyczni biskupi Zygmunt Łoziński i Kazimierz Bukraba. Mimo tego, że „dobrze się zapowiadała”, diecezja pińska przetrwała w praktyce zaledwie 14 lat, do agresji sowieckiej na Polskę. W 1945 roku została podzielona na części polską i białoruską, jej część funkcjonująca w Polsce nosiła nazwę „diecezji w Drohiczynie”. Diecezja na Białorusi odrodzić się mogła dopiero po rozpadzie Związku Sowieckiego.

|

Jubileusz stulecia utworzenia diecezji pińskiej staje się szczególnym momentem, by zastanowić się nad historią Kościoła katolickiego na Polesiu oraz nad jego bogatym dziedzictwem wypracowanym w okresie międzywojennym. Diecezja zdominowana przez prawosławnych Diecezja ze stolicą w Pińsku została powołana do życia bullą papieża Piusa XI Vixdum Poloniae Unitas z 28 października 1925 roku jako sufragania zorganizowanej w tym samym czasie metropolii wileńskiej. Utworzono ją z części terytorium diecezji wileńskiej oraz części diecezji mińskiej, pozostałej w granicach międzywojennej Polski. Nowo powstała diecezja zajmowała 50 424 km2 powierzchni i pod tym względem ustępowała jedynie archidiecezji wileńskiej liczącej po przeprowadzonej reformie 53 960 km2. Od północy graniczyła z archidiecezją wileńską i diecezją łomżyńską, na zachodzie z diecezją podlaską, na południu z diecezją łucką, wschodnia zaś granica przebiegała wzdłuż granicy państwowej z ZSRS. Jej terytorium rozciągało się na terenie...

Pozostało jeszcze 94% artykułu.

Prenumeruj i wspieraj Przegląd Bałtycki!

Zyskaj dostęp do setek eksperckich artykułów poświęconych państwom regionu Morza Bałtyckiego.

WYBIERZ I ZAMÓW!

Dostęp jednorazowy

Zaloguj się