Walery Jagliński: Może być tak, że będą szkoły i uczniowie, ale nie będzie nauczycieli

Walery Jagliński urodził się w 1976 roku w Wilnie. W 2000 roku ukończył studia z dziedziny matematyki i informatyki na Wileńskim Uniwersytecie Pedagogicznym (obecnie Akademia Oświaty Uniwersytetu Witolda Wielkiego). Uzyskał zatrudnienie jako nauczyciel i wicedyrektor w szkole średniej im. Szymona Konarskiego w Wilnie, zaś w 2015 roku został dyrektorem tej szkoły. Trzykrotnie bez powodzenia kandydował do Sejmu Litwy z listy AWPL.

Witold Janczys: Panie Walery, co zachęciło pana do wyboru zawodu nauczyciela?

Walery Jagliński: Wyszło to dość spontanicznie, ponieważ kończąc szkołę jakoś nie zastanawiałam się nad karierą nauczyciela. Trzeba wziąć pod uwagę, że w tamtych czasach, gdy kończyłem szkołę, rozpoczęła się transformacja społeczeństwa i kraju. Rozpadł się Związek Sowiecki, były to pierwsze lata, gdy Litwa stała się niezależna, wielu ówczesnych maturzystów w ogóle zastanawiało się, czy studia wyższe są jeszcze potrzebne, czy być może lepiej zająć się handlem i mieć z tego większy pożytek niż ze studiów. Wówczas nie było Internetu, skąd można byłoby się dowiedzieć, gdzie, jak, kiedy i na jakich warunkach można podjąć studia na uczelniach wyższych. Tak, tę decyzję trudno było podjąć, ale los jakoś tak mną pokierował... byłem dobry z matematyki, dostałem się na Wileński Uniwersytet Pedagogiczny i rozpocząłem tam studia na Wydziale Matematyki i Informatyki. I wtedy byłem, i teraz jestem zadowolony ze swojego wyboru.

Wspomniał Pan, że czasy były trudne, jak na Pana decyzję, aby studiować matematykę na uniwersytecie pedagogicznym zareagowali rodzice? Czy nie namawiali, aby zająć się biznesem, czy może spróbować sił w nauce innego zawodu?

Rodzice przede wszystkim mówili, żebym ukończył studia wyższe. Nie będę się bronił, przyznam, że próbowałem dostać się na prawo, ale z powodu braku informacji odpowiednio się nie przygotowałem i… nie udało mi się zostać prawnikiem. Wiem, że rodzice na pewno ucieszyliby się, gdybym dostał się na prawo, ale nie ma co ukrywać, byli również zadowoleni z tego, że studiuję na uniwersytecie pedagogicznym. No i stało się, mamy jednego nauczyciela więcej, a jednego prawnika mniej.

Pamięta Pan tę chwilę, gdy po raz pierwszy przekroczył próg klasy? Bardzo dobrze. Podczas studiów studenci mogą odbywać praktyki nauczycielskie i odpowiednio się przygotować do pracy w szkole. W takim wypadku student prowadzi lekcje pod nadzorem nauczyciela, a po przeprowadzonej lekcji może wysłuchać jego porad, otrzymać odpowiednie uwagi. Na szczęście po tych praktykach miałem już pewien bagaż doświadczenia nauczycielskiego i wiedziałem, w jakiej sytuacji i jak się trzeba zachować, szczególnie, że praktyką kierował tak doświadczony pedagog jak pani Irena Sławińska. Wracając jednak do…