Niepodległa Łotwa trafiła pod sowiecką okupację w 1940 roku i tkwiła w niej pięćdziesiąt lat (z przerwą na rządy nazistów w okresie 1941-1945). Ten czas nie był naznaczony tak dramatycznymi wydarzeniami jak powstanie węgierskie w 1956 roku, praska wiosna w 1968 roku czy „karnawał Solidarności” w latach 1980-1981, częściej cichym, biernym oporem. Oczywiście jeśli nie będziemy liczyć powojennych lat, gdy na Łotwie wciąż walczyli – z intensywnością mniejszą niż u południowego sąsiada – „leśni bracia”, sprzeciwiający się okupacji krajów bałtyckich przez Związek Sowiecki. Przeczytaj także: Bohaterowie, złoczyńcy i racja stanu. Partyzanci i pamięć zbiorowa we współczesnej Litwie Przeczytaj także: Rafał Wnuk: „Leśni bracia” odwoływali się do prostych haseł – naród, wolność, niepodległość Później społeczeństwo łotewskie do socjalizmu jakby przywykło, ludzie zawierali swoje małe kompromisy: uczyli się rosyjskiego, przystępowali do pionierów, do Komunistycznej Partii Łotwy czy jeździ...
Pozostało jeszcze 96% artykułu.
Prenumeruj i wspieraj Przegląd Bałtycki!
Zyskaj dostęp do setek eksperckich artykułów poświęconych państwom regionu Morza Bałtyckiego.