Dysputy o przynależność państwową Wilna między Polską a Litwą trwały niemal od pierwszych dni od ogłoszenia niepodległości przez oba państwa. Przez okres niemal dwóch lat wojennej zawieruchy między początkiem 1919 a jesienią 1920 roku miasto to kilkakrotnie przechodziło z rąk do rąk. Kontrolowali je Niemcy, Polacy, bolszewicy oraz Litwini. Na salonach europejskiej dyplomacji radzono jak rozwiązać problem Wilna – zdominowanego przez Polaków i Żydów, a z drugiej strony będącego historyczną stolicą Litwy (Wielkiego Księstwa Litewskiego). Mieszkańcy Wilna w tym okresie, jak pisał na łamach „Robotnika” z 14 października 1920 roku Mieczysław Niedziałkowski, „bywali najczęściej przedmiotem sporów narodowościowych i przeróżnych kombinacji polityki albo dyplomacji. Myślano o tym, co z nimi zrobić, niewielu troszczyło się o ich własne życzenia”. Słowa Niedziałkowskiego, choć trafnie określające dwa lata sporów o Wilno i Wileńszczyznę, pisane były w trakcie kolejnej intrygi politycznej. Obmyślone...
Pozostało jeszcze 95% artykułu.
Prenumeruj i wspieraj Przegląd Bałtycki!
Zyskaj dostęp do setek eksperckich artykułów poświęconych państwom regionu Morza Bałtyckiego.