Powrót do korzeni. O ciągłości łotewskiej państwowości

Deklaracja „O przywróceniu niepodległości Republiki Łotewskiej” z 4 maja 1990 roku ogłoszona przez Radę Najwyższą Łotewskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej rozpoczęła drogę Łotyszy do przywrócenia niepodległości, brutalnie przerwanej radziecką inwazją z 1940 roku. Niezależność od Moskwy sama w sobie nie była wyłącznym żądaniem uciskanego społeczeństwa. Łotysze domagali się przywrócenia swojego przedwojennego bytu państwowego w oparciu o przekonanie o pięćdziesięcioletniej, bezprawnej okupacji ich kraju przez Sowietów. Droga republik bałtyckich do niepodległości w znaczący sposób różniła się od pozostałych krajów związkowych ZSRR. Nie przystąpiły one do Wspólnoty Niepodległych Państw, prędko zgłosiły akces do Wspólnot Europejskich i NATO, upodabniając się raczej do państw satelickich, takich jak Polska czy Węgry. Na proeuropejską orientację i sukces w realizacji obranego kursu wpływ miało doświadczenie międzywojennej państwowości Litwy, Łotwy i Estonii, które nie tylko zakorzenił...