Nie od razu niepodległa Na dzień 24 lutego Estończycy pracowali latami. Zaczęło się w połowie XIX wieku, gdy kraj opanowało odrodzenie narodowe. Mieszkańcy północnych Inflant i historycznej Estonii do niepodległości wędrowali przez towarzystwa śpiewacze. Ogólnoestońskie Święto Pieśni w Dorpacie w 1869 roku, na które przybyło 20 tys. osób, miało ogromne znaczenie dla powstania nowoczesnej świadomości narodowej. Kolejną cegiełką był Komitet Główny Gimnazjum Aleksandryjskiego, które miało być pierwszą szkołą z wykładowym estońskim, później nastąpiły Estońskie Towarzystwa Literatów i Studentów, które promowały używanie w życiu codziennym i publicznym języka estońskiego. Wśród młodej inteligencji język ten zaczął wypierać niemiecki i rosyjski. W 1884 roku w kościele w Otepää wyświęcono niebiesko-czarno-biały sztandar korporacji studenckiej „Wironia” (Estońskie Towarzystwo Studentów) na flagę narodową, która 24 lutego 1918 roku zawiśnie na Zamku Toompea i stanie się flagą niepodległego kraju...
Pozostało jeszcze 94% artykułu.
Prenumeruj i wspieraj Przegląd Bałtycki!
Zyskaj dostęp do setek eksperckich artykułów poświęconych państwom regionu Morza Bałtyckiego.