Pod koniec lat 90., Sergei Issakov (1931–2013), który urodził się w granicznym mieście Narwa i całą swoją karierę nauczał na studiach słowiańskich w Tartu, zaproponował w rosyjskojęzycznym estońskim magazynie kulturalnym „Raduga” pojęcie „estońskich Rosjan” (po estońsku eestivenelased, po rosyjsku эстонские русские) jako sposób opisu wielokulturowej, hybrydowej tożsamości osób rosyjskojęzycznych mieszkających w Estonii. Boris Baljasnõi (ur. 1957), rosyjskojęzyczny poeta, nauczyciel i tłumacz estońskiej literatury na rosyjski, w 1999 roku wydał wezwanie do rosyjskojęzycznych pisarzy rezydujących w Estonii do bliższej współpracy z autorami estońskojęzycznymi, do zwrócenia większej uwagi na aktualne sprawy w Estonii oraz do częstszego zwracania się w ich dziełach do miejscowych czytelników (tak do estońsko-, jak i rosyjskojęzycznych)[1].
Te apele wystosowane przez rosyjskojęzyczną estońską elitę kulturalną padły na podatny grunt – wraz z nastaniem nowego wieku, pojawiło się kilku godnych ...
Pozostało jeszcze 92% artykułu.
Prenumeruj i wspieraj Przegląd Bałtycki!
Zyskaj dostęp do setek eksperckich artykułów poświęconych państwom regionu Morza Bałtyckiego.